„Деци треба обезбедити две ствари – приступ књигама и охрабрење да стално читају. То је најважнији задатак родитеља, наставника и библиотекара широм света. То је право сваког детета и њихова шанса за боље сутра“ (Мајкл Морпурго)
Водећи се овим цитатом, увек се радо одазивам акцији Друштва школских библиотекара „Читајмо гласно“. Тако је било и овог 28. фебруара 2026. године. Читала сам и разговарала са ученицима нижих разреда и ученицима седмог разреда. Са ученицима нижих разреда причала сам о томе да ли читају, да ли воле да им неко други чита, како се осећају када читају наглас и шта је важно када читамо другима. Заједнички смо дошли до закључка да не треба да журимо када читамо, да читамо јасно и довољно гласно, да користимо изразе лица и мењамо глас за ликове. Изговарали смо брзалицу „Три чавчића чуче у чамцу“ што је ученицима било јако занимљиво. Затим смо реченицу Данас идем на тренинг! говорили тужно, весело и љутито. Ученици су читали песме Јована Јовановића Змаја.
На крају смо сви изговорили: „Читајмо гласно јер читање је моћ“.
Ученици седмог разреда су гласно читали књигу „Дружина прстена“Џ.Р.Р. Толкин.